Kolumny.

Cztery domyślne

• Backlog. Parking. Pomysły, błędy, życzenia; nic jeszcze nie jest postanowione.
• Todo. Postanowione na ten sprint, jeszcze nie zaczęte.
• Doing. W trakcie pracy. Wewnętrznie oznaczone przez semantic="doing" — przeniesienie zadania tutaj uruchamia pomiar czasu cyklu.
• Done. Wypuszczone. Oznaczone przez semantic="done" — przeniesienie zadania tutaj zapisuje moment zakończenia. Done to bufor, nie muzeum: zamknięcie sprintu zgarnia jego skończone zadania do historii sprintu, a „Zarchiwizuj wszystko” (albo narzędzie archive_done_tasks) sprząta resztę — z tablicy znikają, ale nadal da się je wyszukać.

Praca w toku

Ograniczanie pracy w toku to najważniejszy pomysł kanbana — bez tego Doing zamienia się w drugi Backlog. Weft nie wypisuje liczby na kolumnie, bo liczba, której nic nie egzekwuje, tylko udaje regułę. Ogranicza to, co naprawdę się kończy: twoją uwagę.

Gdy skończona praca i pytania czekające na ciebie dojdą do 5 pozycji (10 w przestrzeni zespołowej, albo około 45 minut przeglądania), agenci przestają zaczynać nowe zadania — start_task odpowiada attention_queue_full — dopóki nie opróżnisz kolejki. Postępy w tym, co już trzymają, nadal mogą raportować. Żeby twoje własne Doing było krótkie, po prostu poproś AI, żeby skończyło jedną rzecz, zanim weźmie następną.

Zmiana nazw i dodawanie kolumn

Kolumny możesz przemianować i dodać kolejne z poziomu tablicy. Znaczniki semantyczne (doing, done) mogą przejść razem z nimi — jeśli przemianujesz Doing na „W locie”, czas cyklu nadal liczy się od „W locie”.

Mimo to więcej kolumn prawie nigdy nie jest lepsze. Cztery wystarczą, żeby pokazać etapy, które mają znaczenie, i jest ich na tyle mało, że praca nie utyka po drodze.